Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Gniew/Przyjaciel Gniewu
Godność Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Gniew przyznaje Rada Miejska na mocy uchwały, w uznaniu wybitnych zasług dla świata, kraju a szczególnie Gminy Gniew. Ceremonia nadania Tytułu ma miejsce podczas obchodów związanych z Urodzinami Miasta. Wyróżniona osoba otrzymuje statuetkę , odznakę oraz uchwałę i dyplom potwierdzające nadanie jej Tytułu.
Tytuł Przyjaciel Gniewu jest zaszczytnym wyróżnieniem nadawanym ludziom lub jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, które poprzez swoją współpracę przyczyniły się do rozwoju i promowania gminy. Wręczenia uroczystego aktu nadania Tytułu dokonuje Burmistrz Miasta i Gminy Gniew. Wyróżniona osoba bądź organizacja otrzymuje pamiątkową statuetkę wraz z zarządzeniem potwierdzającym nadanie jej wyróżnienia.
Honorowi Obywatele Miasta i Gminy Gniew
Elżbieta Choińska-Bohdan jest związana z Gniewem od 1975 r. po dzień dzisiejszy. Prowadziła tu prace archeologiczne, wykopaliska i związane z tym naukowe opracowania. Dzięki jej wysiłkom zostało uratowane średniowieczne dziedzictwo gniewskie w rejonie Starego Miasta i Wzgórza Zamkowego. Jednoczenie systematycznie opracowywała znaleziska, eksponowała je na licznych wystawach m.in. w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku, w piwnicach byłego Domu Kultury, czy na Zamku w Gniewie. Łączyła je zwykle z prelekcjami. Jest autorką długofalowego programu badań związanych z rewaloryzacją zespołu staromiejskiego i zamkowego. Zjednała dla gniewskich badań przedstawicieli Państwowej Akademii Nauk, Politechniki Gdańskiej i Centralnego Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Zainspirowała w 1979 r. obchody 750-lecia Ziemi Gniewskiej, które były doskonałą promocją miasta i gminy. W 1992 r. zorganizowała I Gniewskie Spotkania Naukowe. Na Szczegó1ne podkreślenie zasługują liczne opracowania naukowe o Gniewie i jej starania w Urzędzie Konserwatorskim uwieńczone przed laty powołaniem konserwatora zabytków w Gniewie. Wiele serca i sił włożyła w pracę z młodymi gniewianami , prelekcje współpraca z młodzieżą zatrudnioną w pracach wykopaliskowych. Miało to niewątpliwy wpływ na zainteresowanie tych młodych ludzi.
Ksiądz Henryk Mross (ur. 24 maja 1928 w Gniewie, zm. 27 kwietnia 2000 w Gdyni) jest rdzennym gniewianinem. Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące ukończył w Gniewie. Duchowny katolicki, profesor Seminarium Duchownego w Pelplinie, kanonik kapituły katedralnej w Pelplinie, historyk. Jego praca pt. "Zarys monograficzny parafii pw. Mikołaja w Gniewie ma charakter unikatowy. Poprzedzona została bogatą kwerendą źródłową. Ksiądz Mross był postacią bardzo popularną w naszym mieście i nie tylko wśród swoich. Dorobek jego cenią środowiska naukowe i kulturalne czego dowodem jest uhonorowanie nagrodą "Stolema" za wkład w kulturalny rozwój Pomorza. W latach 1950-1956 studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie. 10 maja 1956 przyjął święcenia kapłańskie. Od stycznia 1969 był proboszczem parafii Osielsko pod Bydgoszczą, a w latach 1977-1992 dziekanem dekanatu Fordon. W 1985 został kanonikiem honorowym kapituły katedralnej chełmińskiej, w 1994 kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej pelplińskiej. Od lipca 1992 wykładał historię diecezjalną w Seminarium Duchownym w Pelplinie, był jednocześnie dyrektorem biblioteki seminaryjnej. Jako historyk specjalizował się w dziejach regionalnych, a zwłaszcza w biografistyce księży diecezji chełmińskiej. Był autorem ponad 300 publikacji, wiele artykułów umieścił w Polskim Słowniku Biograficznym, a także w innym zbiorowych opracowaniach (Słownik biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, Słownik polskich teologów, Słownik biograficzny konspiracji pomorskiej, Encyklopedia katolicka). Samodzielnie opracował m.in. Słownik biograficzny kapłanów diecezji chełmińskiej wyświęconych w latach 1821-1920 (1995) i Pracownicy naukowo-dydaktyczni Wyższego Seminarium Duchownego. Pelplin 1939-1995. Słownik bibliograficzny (1997).
W 1997 został Honorowym Obywatelem Miasta i Gminy Gniew, a w 1998 – Osielska.
Profesor Wacław Odyniec (ur. 17 lutego 1922 w Wilnie, zm. 9 kwietnia 1999 w Tczewie), historyk polski, profesor Uniwersytetu Gdańskiego, całą pracę naukowo-dydaktyczną poświęcił dziejom pomorza. Wilianin, którego skutki zawieruchy wojennej rzuciły do Gdańska, wykazał się patriotyzmem walcząc w szeregach AK. Jego kariera naukowa zwieńczona została uzyskaniem tytułu profesora zwyczajnego w 1985 r. Specjalnością naukawą Profesora była historia gospodarcza pomorza od XVI- XVIII wieku, ale i inne dziedziny historii nie były Mu obce. Wykłady prowadzone przez prof. Odyńca były ciekawe, błyskotliwe i pełne "smaczków historycznych" świadczących o ogromnej wiedzy i umiłowaniu historii. Pan Profesor zaprzyjaźnił się z mieszkańcami naszego miasta i zawsze (gdy tylko zdrowie Mu na to pozwalało) odwiedzał Gniew, a w prezencie przywoził jakąś pasjonującą opowieść.
Doktor Kazimierz Kopczyński był ściśle związany z Gniewem od 1937 r. Tu rozpoczął samodzielną praktykę lekarza, wzorowo wykorzystując wiedzę akademicką i doświadczenie stażysty. W ciągu wyjątkowo długiej, bo 54 -letniej praktyki lekarskiej był lekarzem 4 pokoleń mieszkańców Gniewu. Sprawił też, że jego synowie: Andrzej i Krzysztof zostali lekarzami i powrócili do miejsca, z którego wyszli (Gniew i Tczew). Wyjątkową misję lekarza spełniał w pierwszych powojennych latach, gdy był jedynym lekarzem w Gniewie (poza dyrektorem szpitala dr Konradem Behrendtem). Na szczególne podkreślenie zasługuje jego serdeczny, troskliwy stosunek do każdego pacjenta. Zawsze przywiązywał wielką wagę do rozmowy, utrzymywania duchowej więzi z człowiekiem oczekującym jego pomocy. Jako kierownik Ośrodka Zdrowia zabiegał o jak najlepsze wyposażenie i sprowadzanie do Gniewu lekarzy specjalistów. Z równie wielką troskliwością i roztropnością tworzył w placówce atmosferę przychylną pacjentowi.
54-letnią pracą lekarza oraz społecznym oddziaływaniem na środowisko zasłużył w pełni na nadanie mu tytułu "Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Gniew".
Jan Ejankowski w latach 1957- 1959 przeprowadził elektryfikację budowy drogi Piaseckich Pól. Założył Szkołę Przysposobienia Rolniczego i zespół "Kociewie”. Jako jeden z pierwszych wprowadził w szkole edukację regionalną. Założył „Izbę pamięci” - tradycji kółek rolniczych.
Jest współorganizatorem budowy „Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Piasecznie”. Tworzy i kieruje zespołem „Piaseckie Kociewiaki”. Współorganizator Kociewskich i Pomorskich Przeglądów Zespołów Folklorystycznych. Organizator sesji naukowych na temat dziejów , tradycji i historii „Małej Ojczyzny”. Autor wielu pozycji wydawnictw i artykułów związanych z ziemią gniewską, społecznik, pasjonat Kociewia i jego historii za zasługi odznaczony wieloma medalami. Honorowe Obywatelstwo nadano Janowi Ejankowskiemu z okazji 705. rocznicy nadania Gniewowi praw miejskich przypadającą na dzień 25 września 2002 r. W grudniu 2009 roku obchodził jubileusz 55-lecia pracy artystycznej i 25-le cie istnienie „Piaseckich Kociewiaków”.
Jarosław Struczyński od najmłodszych lat jest działaczem i współtwórcą koła Młodych Przewodników. W czasie studiów działał w Klubie Studenckim. Grał z poważnymi sukcesami w zespole 111 Blues. Po studiach wraca do Gniewu jako dyrektor MGOK , realizuje program korzystania, wytwarzania i upowszechniania kultury na zamku w Gniewie. Współtwórca Chóru Gregoriańskiego, w którym śpiewa. Odbudował i zagospodarował zamek. W skrzydłach zamku stworzył zaplecze dla Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Powołał do życia Dormitorium i Kaplicę zamkową. Jest inicjatorem Bractwa Rycerskiego w Polsce. Kasztelan zamku. Wprowadził atrakcje turystyczne tworząc różne spektakle i biesiady historyczne. Zorganizował I Turniej Kuszniczy o Miecz Króla Jana III Sobieskiego. Realizuje liczne nowe projekty między innymi VIVAT-V ASA. Współpracuje ze Stowarzyszeniem Polskich Artystów Kowali ( międzynarodowe pokazy kucia artystycznego w Gniewie) oraz z Kompanionami z Francji. Zainicjował zrzeszanie się Polskich Stowarzyszeń odtwarzających historię ,co zaowocowało powstaniem Kapituły Rycerstwa Polskiego - jest jej marszałkiem. Swą pracą i zaangażowaniem rozsławia Gniew w Polsce i na świecie - z jego inicjatywy powstaje wiele filmów o Gniewie i Zamku. Współtworzy i działa w licznych organizacjach pozarządowych . Uhonorowany wieloma nagrodami i medalami w dziedzinie kultury. Żonaty, ojciec czwórki dzieci z wykształcenia inżynier, oddany pasjonat odtwarzający i tworzący historię , spragniony nowych wyzwań, skromny człowiek jakich mało. Honorowe Obywatelstwo nadano Mu z okazji 705. rocznicy nadania Gniewowi praw miejskich przypadającą na dzień 25 września 2002 r.
Ksiądz Władysław Józef Piaskowski CR ze zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców (ur. 7 lutego 1913 r., zm. w nocy z 31 grudnia 2009 na 1 stycznia 2010 r.) pochodził z licznej, religijnej rodziny rzemieślniczo-rolniczej zamieszkałej od ponad 100 lat w dzisiejszej Nicponi.
W wieku 17 lat wstąpił do polskiego Zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców w Krakowie. Ukończył studia filozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Króla Jana Kazimierza we Lwowie. Także w tym mieście w dniu 25 czerwca 1939 r. został wyświęcony na kapłana przez ks. bpa Baziaka. Tuż przed zakończeniem II wojny światowej został proboszczem gniewskiej parafii (od 1 kwietnia 1945 do 1 lipca 1947 r. ). W tym czasie razem z miejscowymi rzemieślnikami remontował gniewską świątynię pokaleczoną pociskami artyleryjskimi, a gniewskich parafian ubogacał tzw. misją parafialną. W dniu 25 czerwca 1989 r. w Gniewie obchodził jubileusz 50 - lecia kapłaństwa a dziesięć lat później w Poznaniu Diamentowy Jubileusz 60 - lecia kapłaństwa. W niedzielę, 27 czerwca 2004 r. w kościele pw. św. Mikołaja w Gniewie obchodził Brylantowy Jubileusz 65 - lecia kapłaństwa. Honorowe Obywatelstwo Miasta i Gminy Gniew nadano księdzu Jubilatowi po zasięgnięciu opinii proboszcza parafii św. Mikołaja w Gniewie ks. Bogdana Przybysza. W uznaniu za wieloletnią pracę duszpasterską w tym także w jakże ważnym momencie dla parafii gniewskiej. Za utrzymywanie związku z Ziemią Gniewską i nieugiętą postawę wobec nieprzyjaciół kościoła oraz niepodległej Polski oraz w związku z doczekaniem niecodziennego i pięknego Jubileuszu 65 - lecia kapłaństwa.
Ksiądz Franciszek Kamecki (ur. 3 października 1940 roku w Cekcynie) studia filozoficzno – teologiczne odbył w Wyższym Seminarium Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie (obecnie diecezja pelplińska) w latach 1958 – 64. Święcenia kapłańskie przyjął w 1964 r. w Pelplinie z rąk ks. bp Kazimierza J. Kowalskiego. Następnie pełnił obowiązki wikariusza w parafiach Nowa Cerkiew (1964 – 65), Nieżywięć (1965 – 66) i Gniew (1966 – 74). W latach 1974 – 77 podjął studia specjalistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po ich ukończeniu wrócił do pracy w parafii Bydgoszcz – Fordon jako wikariusz (1977 – 82). Dnia 1 lipca 1982 roku objął obowiązki proboszcza Parafii Gruczno, gdzie pracuje dotychczas. W swojej pracy duszpasterskiej pełnił wiele dodatkowych funkcji min. kapelan Sanatorium Przeciwgruźliczego w Gniewie (1966 – 74), duszpasterz akademicki Bydgoszcz – Fordon – DA Emaus (1977 – 82), wykładowca katechetyki, homiletyki, teologii przepowiadania, retoryki i kultury żywego słowa, w uczelniach i instytutach w Bydgoszczy, Gdyni, Pelplinie i Grucznie, dziekan Dekanatu Gruczno (1983 – 98), diecezjalny wizytator religii, organizator kolonii i obozów dla dzieci, rekolekcji, dni kultury chrześcijańskiej i pielgrzymek. Ksiądz F. Kamecki zajmuje się także pisarstwem. Wydał kilkanaście książek w tym 10 tomików poetyckich. Jego wiersze, opowiadania, felietony, artykuły, kazania i katechezy były drukowane w wielu pismach. Uczestniczył w ok. 150 spotkaniach autorskich, w tym kilka odbyło się w Gniewie. Jego utwory były tłumaczone na języki niemiecki, angielski i czeski. Od wielu lat pisze felietony do Pielgrzyma w stałej rubryce „Drabiną do nieba”. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W czasie jego pracy duszpasterskiej w Grucznie podjął wiele zadań duszpasterskich i budowlanych m.in. rekolekcje, spotkania oraz budowa domu katechetycznego i remont kościoła. Ksiądz Franciszek w sposób szczególny był związany z Gniewem. To tu podczas ośmioletniego pobytu realizował swoją pasję i powołanie kapłańskie. Wprowadził wiele nowych form pracy duszpasterskiej włączając w nią znaczną grupę młodzieży. O Gniewie wspominał w swoich wierszach i felietonach w Pielgrzymie. Interesował się sprawami miasta i czytał Nowiny Gniewskie. Otwarcie przyjmował przybywających do Gruczna mieszkańców Gniewu. Kilkakrotnie uczestniczył w spotkaniach autorskich, które gromadziły znaczną grupę mieszkańców. Działalność duszpasterska, twórczość pisarska i związki z Gniewem utrzymywane nieprzerwanie od 1966 roku dały podstawę do nadania Ks. prałatowi Franciszkowi Kameckiemu tytułu „Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Gniew”.
Profesor Maksymilian Grzegorz (ur. 7 marca 1935 r. w Świeciu n. Wisłą) wykształcenie pedagogiczne uzyskał w Liceum Pedagogicznym w Grudziądzu. Absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktoryzował się na tej uczelni w 1967 r., a habilitował się w r. 1984. W latach 1967-1984 adiunkt, a następnie dr hab. w Pracowni Toruńskiej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Od 1985 r. dyrektor Archiwum Państwowego w Toruniu, zarządzający również archiwami w województwie toruńskim i włocławskim. Przewodniczył polskiej grupie ekspertów, zajmujących się wymianą archiwaliów z Niemcami. W latach 1989-2005 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy (obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego), początkowo jako docent, później profesor, kierownik Zakładu Historii Starożytnej i Średniowiecznej, kierownik Katedry Historii (1990), a także dyrektor Instytutu Historii (1991-1996). W latach1996-2002 dziekan Wydziału Humanistycznego. Opublikował łącznie 221 książek, artykułów, recenzji i wydawnictw źródłowych oraz artykułów popularnonaukowych. Wiodąca problematyka badań to dzieje państwa krzyżackiego, stosunki polsko-niemieckie, dzieje gospodarcze ziem północnych Polski, dzieje ustroju z uwzględnieniem zarządu państwem - w tym szczególnie dzieje kancelarii. Profesor zwyczajny doktor habilitowany Maksymilian Grzegorz, swoje zainteresowania naukowe związał również z dziejami Gniewu. Wynikiem czego są trzy wydane prace naukowe: Księga czynszowa komturstwa gniewskiego z 1444 r., Bydgoszcz 1993, Komturstwo gniewskie i jego strategiczne znaczenie, Bydgoszcz 2003, Słownik historyczno – geograficzny komturstwa gniewskiego i okręgu nowskiego wójtostwa tczewskiego w średniowieczu, Gniew 2009. Badania dotyczące ziemi gniewskiej w średniowieczu ujęte są także w wielu innych pracach dotyczących dziejów Pomorza Gdańskiego m.in. struktura administracyjna i własnościowa Pomorza Gdańskiego pod rządami zakonu krzyżackiego w latach 1309 – 1454, Toruń 1987. Profesor gromadzi także materiały od następnych wydawnictw dotyczących ziemi gniewskiej. Od roku 2003 uczestniczył w konferencjach i spotkaniach w Gniewie, Opaleniu i Pieniążkowie. Wielokrotnie przybywał do Gniewu i z pasją opowiadał o jego dziejach. Opisana działalność naukowa i badawcza Profesora oraz zaangażowanie w poznawanie historii ziemi Gniewskiej dało podstawę do nadania Profesorowi Maksymilianowi Grzegorzowi tytułu „Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Gniew”.
Przyjaciele Gniewu
Victor Henderson Ashe II (ur. 1 stycznia 1945 w Knoxville w stanie Tennessee), jest amerykańskim politykiem i dyplomatą z Tennessee, członkiem Partii Republikańskiej.
W latach 2004 - 2009 był ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Polsce. Po objęciu urzędu Prezydenta Stanów Zjednoczonych przez Baracka Obamę, został odwołany ze stanowiska ambasadora w Polsce. Na funkcji zastąpił go Lee Feinstein.
Victor Henderson Ashe, jako pierwszy ambasador, odwiedził Gniew. Do naszego miasteczka zawitał 9 marca 2009 roku, w 90. rocznicę nawiązania stosunków dyplomatycznych między Stanami Zjednoczonymi, a Polską. Podczas swojej wizyty w Gniewie, oprócz rozmów z władzami, ambasador zwiedził zamek. Władze miasta i gminy Gniew postanowiły uhonorować ambasadora tytułem Przyjaciela Gniewu i wręczyły dyplomacie pamiątkową kutą różę. Było to pierwsze takie odznaczenie i jak się okazało nie ostatnie.
Ks. infułat Stanisław Grunt (ur.3 listopada 1935 r. w Nowej Cerkwi koło Pelplina) do szkoły podstawowej uczęszczał w czasie okupacji w Generalnej Guberni we wsi Maziarze k. Iłży, następnie w Radomiu, wreszcie pod koniec okupacji w Nowej Cerkwi. Szkołę ukończył w 1950 r., naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym w Tczewie. Studia filozoficzno-teologiczne Stanisław Grunt odbył w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie (1954-59), otrzymując święcenia kapłańskie 12 lipca 1959 r. z rąk Biskupa Chełmińskiego Kazimierza Józefa Kowalskiego. Mszę św. prymicyjną odprawił w swej rodzinnej parafii 19 lipca 1959 r. W uznaniu zasług duszpasterskich, 30 marca 1985 r., został mianowany przez Ojca św. Jana Pawła II kapelanem honorowym. Od 1982 r. jest członkiem Diecezjalnej Rady Kapłańskiej, a od 1985 r. członkiem Kolegium Konsultorów Diecezji Chełmińskiej, a następnie Pelplińskiej. W zarządzie Diecezji należy do Kolegium Konsultorów, Diecezjalnej Rady Kapłańskiej i Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Członek Zespołu Diecezjalnego Radia „Głos”. Spowiednik studentów Wyższego Seminarium Duchownego. Z mandatu Biskupa Diecezjalnego członek Rady „Kapłańskiego Dzieła Modlitwy i Kontemplacji” z siedzibą w Gorzędzieju, prowadzonej przez Szensztacki Instytut Sióstr Maryi. W roku 2009 ksiądz infułat obchodził 50. rocznicę święceń kapłańskich. Tytuł Przyjaciela Gniewu otrzymał 29 czerwca 2009 roku.
Maciej Gąsiorek aktor teatralny, filmowy i dubbingowy. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej we Wrocławiu. Obecnie jest związany teatrem stołecznym „Rampa”. Role, które przyniosły mu szacunek i uznanie w środowisku to m.in. Jacek Soplica w „Panu Tadeuszu” i Czepiec w „Weselu”. Poza teatrem jego największą pasją jest historia i żeglarstwo. Jest pomysłodawcą i założycielem Fundacji „Medalion i Miecz”, która wspiera osoby chore i niepełnosprawne. Ponadto angażuje się w wiele inicjatyw i przedsięwzięć charytatywnych oraz w prace pedagogiczne z dziećmi.
Maciej Gąsiorek z Gniewem związany jest od 2006 roku za sprawą kampanii społecznej zapoczątkowanej przez lokalny miesięcznik informacyjno - publicystyczny „Nowiny Gniewskie” (kontynuowany przez Stowarzyszenie Centrum Aktywnych-Gniew) pn. .”Mały Wielki Uśmiech”. W tym przedsięwzięciu wykorzystuje on nie tylko swoje aktorskie predyspozycje, ale i pasję muzyczną, wcielając się w dobrze znaną z programu telewizyjnego „Budzik” postać Krasnala Piksela. Jego spotkania z najmłodszymi w magicznym świecie bajek zawsze wzbudzają wiele radości i wywołują uśmiech na twarzach dzieci. Maciej Gąsiorek bierze także czynny udział w imprezach kulturalnych organizowanych przez Fundację Zamek w Gniewie. Każdego roku użycza on swojego głosu w inscenizacji historyczno-batalistycznej pn. „Bitwa Dwóch Wazów”, która rozgrywa się w realiach wojny pruskiej z 1626 roku, podczas której pod Gniewem spotkały się armie dwóch królów z rodu Wazów - Zygmunta III Wazy króla polskiego oraz Gustawa II Adolfa króla szwedzkiego.
Tomasz Sikora jest ekspertem w zakresie źródeł finansowania przedsięwzięć inwestycyjnych i promocyjnych dla branży turystycznej. Swoją karierę zaczynał jako wójt gminy Dębnica Kaszubska, następnie prowadził firmę konsultingową, która pomagała samorządom i przedsiębiorcom pozyskiwać fundusze strukturalne. Obecnie pełni funkcję prezesa w Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej w Słupsku.
Tomasz Sikora z Gniewem związany jest od wielu lat za sprawą firmy konsultingowej Business Mobility International, która na zlecenie Urzędu wielokrotnie opracowywała plany, strategie i inne kluczowe dla Gminy Gniew dokumenty określające kierunki jej rozwoju. Ponadto, jak sam podkreśla, dostrzega w naszym mieście ogromny potencjał związany głównie z rozwojem turystyki, o czym wielokrotnie przypomina, wskazując w opracowywanych dokumentach trafne rozwiązania w tym zakresie. Jest uczestnikiem i moderatorem wielu konferencji dotyczących rozwoju usług turystycznych, podczas których niejednokrotnie podaje gminę Gniew jako przykład dobrego wykorzystywania walorów turystycznych. Poprzez swoją działalność przyczynia się do kreowania pozytywnego wizerunku miasta zarówno na Pomorzu, jak i na terenie całego kraju. Nadanie panu Tomaszowi Sikorze tytułu: „Przyjaciel Gniewu” jest dowodem wdzięczności za profesjonalną pomoc przy aplikowaniu Gminy o środki zewnętrzne, wygłaszaną otwarcie sympatię dla naszego miasta, okazywaną po wielokroć życzliwość oraz promowanie Gniewu jako miasta przyjaznego turystom i inwestorom.
Profesor Czesław Stoba jest emerytowanym kierownikiem Kliniki Chirurgii Dziecięcej Akademii Medycznej w Gdańsku. Wielkim przyjacielem dzieci, humanistą, głęboko zaangażowanym w działalność społeczną. W 2005 roku w Gdańsku zorganizował VI Europejski Zjazd Chirurgów Dziecięcych, w którym wzięło udział pięciuset chirurgów dziecięcych z ponad czterdziestu krajów świata. Jest też redaktorem i współautorem polskiej edycji „Atlasu chirurgii dziecięcej” wydanej w 2008 roku.
Profesor Czesław Stoba wielokrotnie przebywał na terenie Gminy Gniew. Nawiązał kontakt z władzami samorządowymi. Szczególna współpraca zawiązała się w zakresie wspólnych działań na Ukrainie a szczególnie w mieście Dubno, gdzie działalność Pana Profesora i Gminy Gniew dały wymierne efekty. Profesor Czesław Stoba aktywnie pomagał w sferze medycznej mieszkańcom gminy. Wiele osób ma w dobrej pamięci wybitnego chirurga i serdecznego człowieka. Nadany tytuł to także wyraz uznania dla naukowca i lekarza, który pozostał do końca wierny ideałom służby lekarskiej.
Organizacja Old Tablers 67 Neumünster/Bordesholm, założona została w roku 1997. Jest niepolitycznym i niewyznaniowym zrzeszeniem mężczyzn różnych zawodów i przekonań, którzy udzielali się kiedyś w organizacji Round Table. Od jej członków oczekuje się otwartości i zainteresowania wobec tradycyjnych i nowych wartości, a także wymiany doświadczeń zawodowych i życiowych, a przecież każdy doskonale wie, iż poznanie poglądów innych, sprzyja rozszerzaniu horyzontów myślowych, rozwojowi tolerancji, nawiązywaniu przyjaźni na szczeblu regionalnym, krajowym, a nawet i międzynarodowym. Członkowie organizacji Old Tablers 67 wraz z byłą mieszkanką Gniewu, panią Elżbietą Maliszewską, od wielu lat wspierają młodzież z Gimnazjum w Gniewie, organizując pomoc materialną w postaci darów. W ten sposób uzyskano gry edukacyjno – terapeutyczne, sprzęt sportowy i rehabilitacyjny, a także książki i inne pomoce dydaktyczne do nauki języka niemieckiego. Wielkim przeżyciem dla darczyńców i młodzieży gimnazjalnej były wspólne spotkania, które stały się okazją do lepszego poznania się, promowania kultury Polski i Niemiec, a dla młodzieży wspaniałą motywacją do nauki języka niemieckiego.
